Αρχικώς, η υφή, το είδος υφάνσεως. Εκ τούτου, ο τρόπος πλοκής
των λέξεων και των φράσεων. Τρόπος του εκφράζεσθαι, εις τον
προφορικόν και γραπτόν λόγον. Επιμελημένη, τεχνική έκφρασις
πεζογράφου ή ποιητού. Ο δείνα διηγηματογράφος δεν έχει
ύφος, παραμελεί το ύφος. Ο τόνος της φωνής, η έκφρασις
του προσώπου, το ήθος τινός. Ομίλησε με οργισμένον ύφος,
παίρνει το ύφος μεγάλου ανδρός. Η έντεχνη έκφραση στη
λογοτεχνία και σ' οποιαδήποτε άλλη τέχνη, το στύλ.
Εγκυκλ - Ο όρος ύφος κυριολεκτείται ιδία επί των λογοτεχνών
και ποιητών (ως και επί των δημιουργημάτων αυτών), δηλοί δε
τον ατομικόν τρόπον, καθ' όν χρησιμοποιεί έκαστος εξ αυτών το
γλωσσικόν υλικόν ως μέσον εκφράσεως διανοημάτων και συναισθημάτων.
Ως απολύτως προσωπικόν ("το ύφος είναι ο άνθρωπος",
έλεγεν ο Βυφφόν) δεν υπόκειται εις καθολικώς ισχύοντας κανόνας
και κατ' ακολουθίαν δεν διδάσκεται. Εξαρτάται όμως από την φύσιν
εκάστης γλώσσης, από την εποχήν, ή σχολήν εις ήν ανήκει ο συγγραφεύς,
από το περιεχόμενον του έργου και από το κοινόν εις ό αποτείνεται.
Στοιχεία του ύφους είναι το ιδιάζον λεκτικόν του συγγραφέως,
η χρήσις ή αποφυγή κοσμητικών, η τοιαύτη διάταξις των λέξεων
εν τη φράσει, όπως αποκτήση αύτη ίδιον ρυθμόν και ευάρεστον
ακουστικήν, o ζωηρός, ήρεμος, υψηλός ή απλούς τόνος του όλου
λόγου κ.λ.π.
